Ali Yıldırım
Sonunda aylardır süren o zorlu hapishane sürecim sona ermişti. Kolumdaki kelepçeler bile artık bana yük gibi gelmiyordu, adımlarım ağır ama kalbim hafifti. Ve tam o anda, Leylam… benim canım, küçüğüm, boynuma sarıldığında tüm acılar, tüm korkular bir anda yok olmuştu. Sanki o koca hapishanede aylardır sadece bu an için yaşamıştım. Leyla’nın kokusu, sıcacık kolları, o bana olan sonsuz inancı her şeyin ötesindeydi. O an anladım ki, öncesinde özgürlüğü sadece dört duvarın dışına çıkmak olarak düşünmüşüm. Ama aslında gerçek özgürlüğüm Leyla’nın kollarında, bana olan sevgisinde saklıydı. Ben sadece görevim gereği çatışma yaşayan iki insanı kavgadan uzaklaştırmaya çalışmıştım.
Peki nasıl oldu da suçsuzluğum ispatlandı? İşte burada Mehmet abimin çabaları devreye girdi. Umudumu kay
