“Baba, çiftliğe ne zaman gidiyoruz. Ben Max’i özledim.”
Adam başını gazetesinden kaldırmadan homurdandı.
“Anasını Haydar’dan kurtaramamıştım. Kızı Max diyor.”
Zümra babasından tepki alamayınca annesinin yanına gitti. O da önemli bir dava dosyası inceliyordu.
“Annem.”
Başını kaldıran kadın sevgi ve şefkatle kızına baktı.
“Efendim çiçeğim.”
“Çiftliğe gidelim mi? Ben sıpamı özledim.”
Gonca kocasına bir göz attı. Adamın çatılan kaşlarından duyduğunu anlıyordu ve gülmemek için kendini tutuyordu. Zümra yeniden “Hadi annem. Lütfen. Çok özledim Max’i.” değince iç çeken kadın doğruldu. Gözlüğünü çıkarıp kağıtların üzerine bıraktığında kalkıp kızını kucakladı. Şimdilerde on yaşında olan Zümra hala gözüne bebek gibi geliyordu.
“Sen istersin de ben geri çevirir miyim çiçeğim
