1. BÖLÜM "ACI "
686 Kelimeler
Hayatımın tüm renklerini soldurdular. Yaşayan bir ölüye dönüştürdüler beni. Her şeyimi aldılar elimden .
İlk annemi ,babamı ve doğmamış kardeşimi alan hayat ,sonradan da evladımı aldı.
Daha düne kadar koynumda uyutup , kokusuna doyamadığım yavrumu kara toprak teslim ettim .
Kimin yüzünden? Bana aile olur dediğim adam yüzünden...
Ailesizliğimin eksikliğine evlat acısını da eklemiş oldum. Dayanamıyorum, yaşamaya gücüm kalmadı artık...
Evin her yerinde Kur'an sesleri yankılanıyordu . Herkes Menekşe 'ye acıyan gözler ile bakıyor ve onun için üzülüyorlardı.
Tek iki kişi hariç. Kayinvalidesi Emine Hanım ve görümcesi Feride.
Kur'anlar okundu , helvalar yendi ,baş sağlığı dileyenler evden ayrılmaya başladı.
Başbaşa kalan aile üyeleri , bakışlarını Menekşe 'ye kitlediler. Kimsesiz diye aldıkları kız hayatta iken , ölen oğulları ve torunları yoktu.
Artık bu kızı hayatlarında istemiyorlardı .
Emine Hanım çatık kaşları ve sert ses tonu ile söze girdi :
"Oğlum ve torunum olmadığına göre artık burda yaşamaya hakkın yok . Pılını pırtını topla nereye gidersen git. Artık seni görmek istemiyoruz . " diye bağırır.
Menekşe şaşkın bir şekilde bakmaya başladı. Gözlerini ard arda kırpıştırarak , şaşkınlığının yerini yavaş yavas öfkeye bırakmaya başladı.
"Siz ne diyorsunuz ? Nereye gideceğim veya kime sığınacağım? "
"Orası bizi ilgilendirmez nereye veya kime gideceğin. Seninle bir bağımızın kalmasını istemiyorum. "
Görümcesi Feride daha fazla sessiz kalamayıp söze dahil oldu.
"Eh yeter be ! Seninle mi uğraşacağız biz. Git sadece git. Kime nereye gittiğin umurumuzda değil. İster fahişe ol ,ister orospu ama bu evden git ." diye bağırmaya başlayarak, Menekşe 'nin kolunu tutup kapıya doğru sürüklemeye başlar.
"Ben senin gibi orospu değilim, bırak beni .
Benim yüzümden ölmedi abin , kendisinin yaptığı pislikler yüzünden öldü. Ama ölürken oğlumu da aldı elimden ." ağlayarak bağırmaya başladı genç kadın.
Sözleri biter bitmez yüzüne çarpan sert tokat ile dengede durmaya çalıştı Menekşe.
"Sen kimin hakkında ne konuşuyorsun orospu . Abimin hakkında söylediklerine dikkat edeceksin . Yalan iftira atmayacaksın duydun mu beni. "
"Ben yalan söylüyorum demi ? Abin eve uyuşturucu kullanıp ya da içki içerek gelip beni döverken de yalan demi ? Ya da doğalgaz borusunu hamile halimde bağlayıp kemerle döverken çığlıklarımın kimsesiz kaldığında ? Siz kaç kez aşağaladınız beni ? Kimsesiz olmam işinize geldi demi ? Arkam da bir sahiplenenim olsa bunları yapamazdınız? Yetim ve öksüz olmak benim suçum değildi belki ama bana eziyet etmeniz sizin suçunuzdu. Allah mazlumun ahını yanınıza koymaz bilmez misiniz ? Dilerim Rabbım den bana yaşattıklarınızı yaşamadan ölmeyin . Abin gözümün önünde başka kadınlarının elini tutup eve getirirken , gözlerimin içine baka baka koynuna girerken beni ve oğlumu düşünüyordu değil mi ? Çevrenizdekiler iyi bir aile diye biliyor sizi ama ciğeri beş para etmez insanlarsınız. Şeytan kılığına girmis insanlarsınız .Hepinizden nefret ediyorum. " diye bağırdıktan sonra ikisi aynı anda Menekşe saldırmaya başladılar.
Seslere çıkan mahalle sakinleri ilk basta duyduklarina şaşırdı ama hemen kendilerine gelip olaya dahil oldular . Genç kadını , anne ve kızın elinden alıp mahallenin sağlık ocağına götürmeye başladılar. Bir taraftan uzun süredir tanıdıkları komşularının asıl yüzlerini görmelerinin şaşkınlığını.
"Bunlar nasil insanlarmış böyle? "
"Yetim ve öküz diye reva mıdır bu kıza yaptıkları? "
Daha bunun gibi bir sürü şey söylüyorlardı ama Menekşe artık onları duymuyordu.
Şu dünyada ona ait bir yer bile yoktu artık.
Sağlık ocağında doktor , genç kadının yaralarını sarıp, tedavi ettikten sonra dinlenmesi için odadan ayrıldı.
Menekşe her şeyin sonu olduğunu düşünerek, oda her yere göz gezdirmeye başladı.
Sonunda aradığını bulmuştu.
Neşter...
Eline aldığı gibi saklayıp, gizli bir şekilde odadan çıkıp, vücudunun el verdiği kadar hızlı hareket ederek rotasina doğru gitmeye başladı.
Oğlunun yanı... Mirza 'sı ...
Toprağa verdiği küçük bedenine ihtiyacı çok vardı.
Nihayet vardı yavrusunun mezarına...
"Geldim annem , geldim . "
Bir sadece oğlunun mezarına baktı Menekşe. Canı, kanı, bir damla göz yaşı kıyamadığı evladı buradaydı.
"Senden ayrı kalamam Oğlum. Baban olacak o adam yüzünden ayrıldım senden . Ama dayanamıyorum sensizliğe. Geliyorum annem ,yanına geliyorum. Bu hasretlik fazla uzun geldi yavrum ."
Bir sure daha öylece oturduktan sonra cebinden beze sardığı neşteri çıkardı genç kadın.
Artık kavuşma vakittiydi.
Yolun sonu...
Yavaşça eline aldı neşteri , hiç tereddüt etmeden tek seferde kesti sağ bileğini ..
Kanlar akmaya başladığında, huzurlu bir şekilde mezarın yanına uzanıp, oğluna kavuşma ümidi ile kapattı gözleri bu yalan dünyaya...
- Yazar
