7.BÖLÜM
*
“Önce sözlerime nasıl karşı çıktığını anlatırsan, belki.” dedi, yüzündeki soğuk ifade tüm bedenine yavaş yavaş dağılıyorken, kaşlarımı çattım. Neden bahsediyordu, neyin hesabını verecektim ben ona? “Seni arkandaki koltuğa gömmeden önce bana açıklama yapmak istersin diye düşündüm.”
“Senin sözlerinin benim gözümde bir değeri yok, anlamıyor musun? Şimdi evimden çık, git.” Dilini dişlerinin sivri uçlarına değdirdi, oturduğu yerden kalkarak bedenimin üzerine gölge gibi düştü.
“Sakin ol, kızıl. Bir şey yapmıyorum. Henüz.” dediğinde pişkinliğine daha fazla dayanamadım. Aramızdaki boşluğu örterek çenemi yüzüne doğru kaldırdım ve öfkemi püskürttüm. “Gelip bana burada, bu şekilde konuşamazsın. Öylece dokunup, gidemezsin. Anladın mı beni?”
Dudaklarını birbirine bastırdı, çenesi kasıldı
