*
“Daha çok var mı?” diye sordum, bakışlarımı camdan çekip, şoföre doğru seslendim. Neredeyse yarım saattir yoldaydık ve ben artık çok sıkılmıştım.
Sabahın ilk ışıklarında uyandığım zaman evde tek başımaydım. Vladmir’in dediğine göre İskender çoktan çıkmıştı evden, bana haber bile vermemişti. Aslında bir yandan iyi olmuştu bu durum. Yine evlilik muhabbeti ile ilgili konuşmaktansa kaçmak daha iyiydi.
Bana tam yirmi dört saat vermişti ancak yanıldığı bir kısım vardı. Bu bir gün içerisinde düşüncelerim asla değişmeyecekti, hem de asla.
Nasıl olur da onunla evlenmemi bekliyor olabilirdi ki? Hem de onu tanımıyorken.
Onunla tanımıyorken yattın canım.
Bu, istisnaydı.
“Az kaldı efendim.” dedi, adını bilmediğim adam arabanın aynasından bana bakıp, gözlerini yola çevirdi.
Gözlerim hemen yan
