Selim ile annemin ölümü üzerine hiç konuşmamış olmamız onu böyle şaşkın kılan taraf olmuştu. Gözlerinin yıldızların ışığında kocaman açıldığını görüyordum. O andan itibaren uykusu falan da kalmamıştı zaten.
"Nasıl?" derken,
"Kendini kocasının lokantasına asmış. Beni kaybettiği o yere." dedim. Kolay bir şeymiş gibi hemen söyledim bu sözü.
Ayılmak isteyen sarhoşlar gibi başını hızla salladı.
"Sen bana bunu niye söylemedin?" diyerek şaşırdı önce. Sonra sarıldı bana, tesellisinde söyleyecek sözleri zordu. Söyleyemedi.
Söylesem geri getirebilir miydi annemi? Getirse söylediği olmaz mıydı? Kahrından ölmez miydi annem?
İlk defa ona kendimle ilgili bir hatıradan ağlayarak bahsetmemiştim. Evet, bunun için zorlamıştım kendimi ama yine de ağlamamayı başarmamış olmam son derece önemliydi benim i
