Bahar ile Umut'un bitmek bilmeyen didişmelerinin ortasında okulun önüne gelmiş olduğunu gördüğüm bir Selim vardı yine karşımda. Akşamki konuşmalarımızın neticesi alınmamış gibi kendi bildiğini okuyordu yine. Bu defa daha kesin bir dille çocukları arkamda bırakıp ona doğru yaklaştığımda,
"Gitmeni istiyorum, anlamıyor musun?" diye bağırdım.
Sakin tavrından ödün vermeden;
"Sana yabancı değil nasılsa, sen de beni anlamıyorsun." dedi.
Öfke ile savurdum elimi;
"Git buradan." dedim.
Tebessümle karşılık verdi;
"Bir şartla."
"Neymiş o?"
"Tuttuğum eve gelip bir bakar mısın? Bence şimdilik bana yeter ama ileride ikimiz için fazla mı küçük, bilemedim."
Söylediklerim zor, imkansız şeyler miydi? Bir katil ile bir polisin abartılı tutkusuna son vermek istiyordum. Üstüne üstlük ailesinin de büyü
