Bursa'nın merkez ilçelerinden birine bağlı bir kasabada yaşıyordu Selim'in ailesi. İnsanların kasaba meydanında sandalyeler atıp birbirleri ile sohbet ettikleri, kahvehane kültürünün tıklım tıklım olduğu bir yerin dik yokuşlu yollarından Mutlu ile arka arkaya geçiyorduk. Hazal arkada sokaklarda gördüğü köpekleri gösterip;
"İnanmıyorum, kurt köpeği." diye bağırırken gösterdiği sadece bir çoban köpeğiydi.
Erkeklerin tıka basa doldurduğu kahvenin önünde durdu Selim, camı indirip tanıdık bir selam verdi. İçerideki herkes ,Emekli Kaymakam Murat Bey'in oğlunu tanıyordu.
"Selam vermeyince, beni ilk gördükleri yerde sitem ederler. Böyle küçük yerlerin insanları için samimiyet tek gerçek oluyor." diye açıkladı Selim. Gözlerim adeta bir büyüye şahit olmuş gibiydi. Bana daha önce görmeye alışkın o
