Doktorlardan Aylin'in ve bebeğinin durumlarının iyi olduğunu öğrendi Sinan. Yeryüzündeki en mutlu adamdı şimdi. Onları kaybetme düşüncesinden kurtulmuştu. Gerilen vücudu gevşedi birden. Göğsündeki keder dağılıverdi. Kirpikleri titreşip gözyaşları yuvarlandı yanaklarından. Ürperti ve ter içinde kalmıştı.
Koşa koşa gitti Aylin'in yanına. Uyuyordu. Hıçkırığını yutup yüzüne eğildi. Öptü alnını. Okşadı zayıf güçsüz ellerini. Çıldırmış gibiydi.
Yaşıyordu. Yaşıyorlardı.
İç içe geçen acılar ve duygular karşısında bocaladı. Dibindeki sandalyeye yığıldı birden. O birkaç saat ona yüz yıl gibi gelmişti. Korkunç bir beklentiydi bu. Acı o kadar yoğundu ki sevince yer kalmamıştı sanki.
Ya ikisini kaybetseydi?
Aylin'in olmadığı bir hayat nasıl olurdu acaba?
Kar tanesi gibi ömrü kısacık olurdu. Ya
