Hasta yatağında uyuyan kadını garip bir duyguyla izliyordu Sinan. Sol tarafı kurşun gibi ağırlaşmıştı. Ağzındaki tat ekşiydi. Şimdi diye geçti içinden. Şimdi şu kapıdan çıkıp ardıma bile bakmadan gitmeliyim. Gitmeli ve eskiden olduğu gibi yaşamalıyım. Özgür olmalı ve hayatımın hakimiyetini yeniden ellerime almalıyım. Kendi içinde mücadele verdi. Savaştı. Kendine küfretti. Gitmekle kalmak arasında savaşını sürdürdü. O kapıdan çıkarsa bunu yapabilirse Aylin'in umudunu kıracak onun nefretini kazanacak ve Aylin onun yüzünü bir daha görmek istemeyecekti. Aklıdan bunlar geçiyordu. Ama yüreği aklının önüne geçmek için çabalıyordu. Kendini hiç bu kadar zayıf hissetmemişti. Vücuduna kurşun isabet ettiğinde bile bu kadar zayıf olmamıştı Sinan. Hiç bu kadar istenmemişti. Kendi hayatındaki kesin kara
