Bazen sadece susmak gerekir, avazın çıktığı kadar...
Gözlerimi kafama su dökülmesiyle açarken, mal mal etrafıma bakındım. Ne diye bir gün olsun adam gibi uyanmıyordum ben ya? Sadece bir güncük.
"Abi uyandı." diyen sesi duyduğumda karşımda patronumu gördüm. Ne oluyordu burada?
"Uyanmış demek bizim prenses!" diyerek kahkaha atan patrona mal mal bakmaya devam ediyordum. Nasıl kâbustu bu Allah aşkına ya?
"Söyle bakalım Damla, hangisi Poyraz?" Kaşlarımı çatarak Tayfun hanzosuna bakarken, arkada elleri kolları bağlı Poyraz ve Rüzgar'ı gördüm. Oha! Adam kendi çocuklarını mı kaçırmıştı?
"Nerden bileyim ben be!" derken uykum iyiden iyiye açılmıştı. Suyun olmasa bile, içinde olduğum durumun büyük bir kaldırma kuvveti olduğuna emindim şu an.
"Lan sinirlerimi bozma benim. Her şeyi bildiğini bil
