Feza'dan
2 Ay Önce
Gözlerimi üzerime çöken yorgunluk ile zar zor açarken karşılaştığım ilk şey beyaz tavanlardı. Yavaşça etrafa bakmaya başladığım zaman odada yataktan başka bir şeyin olmadığını fark etmiştim. Pencerenin bile olmadığı bir odaydı. Korku içinde elimi karnıma götürürken düşünebildiğim tek şey buradan bir an önce kaçabilmekti. Fakat kapısı çelikten bir odadan nasıl kaçabileceğimi bilmiyordum. Uyandığımdan beri henüz kimse gelmemişti yanıma. Bu beni daha çok strese sokarken endişe içinde elimi karnıma sarıp bebeğimi hissetmek istedim. Şuanda bana güç veren tek şey bebeğimdi. Ve onun varlığını hissetmeye çok ihtiyacım vardı.
Cenin pozisyonunda gerisin geri yatağa yatarken aklımda olan bir başka şey de Can'ın bizi bulmayı başarıp başaramayacağı idi... Düşüncelerim içerisinde h
