8 yıl önce
Aras
Aradan birkaç hafta geçmişti. Onu görmeden geçen günler.
Aynanın karşısında duruyordum. Takım elbisemin yakasını düzelttim, kravatı yeniden bağladım.
Her şey yerli yerindeydi… ama ben değildim.
Yüzüme baktım. Göz altlarım morarmış, sakalım çıkmıştı. Kendimi toparlamam gerekiyordu. En azından bugün.
Uyku nedir unuttuğum gecelerin iziydi hepsi. Yas mı tutsaydım ? Özlemimle mi baş etmeye çalışsaydım bilemiyordum?
Kumaşın düzgünlüğüyle, içimdeki dağınıklığı gizlemeye çalışıyordum.
Naftalin kokusuna karışan bir suçluluk vardı üzerimde.
Efsun öldüğünde, en çok Miran’ın yıkılacağını sanmıştım.
Ama yanılmışım.
Asıl yıkılan, Liya oldu.
Basit bir çocukluk inadı yüzünden konuşmuyorlardı.
Sonra Efsun’un şehit olduğunda. O günden sonra Liya kendini affetmedi.
Biliyoru
