Eylül'ün Anlatımından Devam
Demir'in bir kez daha titrediğini hissettiğimde irkilerek uyandım. Yine titriyordu. Kabus görüyordu. "Düşmanları yok et." diye mırıldandı. Başını iki yana sallarken ellerini yumruk yaptı. "Düşman..."
Elimi kaldırdım. Omzuna dokunacakken durdum. Ya yine boğmaya çalışırsa...?
"Demir?" diye sessizce fısıldadım. Doğrulup elimi yanağına götürdüm. "Demir uyan..."
"Patlat, askeriyeyi patlat yüzbaşı."
Gözlerim doldu. Olmaz. Demir uyan, n'olur uyan.
Onun daha fazla acı çekmesini izleyemezdim. Omzundan tutup sertçe sarsttım onu. "Demir uyan!"
Korkarak açtı gözlerini. Etrafına bakınırken elimi çektim. "Düşman..."
"Hayır! Düşman değilim. Düşman yok!" bağırıp elini tuttum. "Demir düşman yok."
Hızlı hızlı nefes alıp verdi. Yine aynı şey olmasından korkuyordum. "Düşma
