Eylül'ün Anlatımından Devam
Demir'in parmaklarını bedenimde hissettiğimde gözlerimi açmak zorunda kaldım. Parmakları her zamanın aksine okşamıyor da tenimi yırtmak istercesine geziniyordu belimde.
Başı hâlâ göğsümde ama elleri zarar vermek ister gibi dolaşıyordu.
Başımı kaldırdım. Kaşlarını çatmıştı, acı çeker gibi bir hali vardı. Terlemişti.
Ne zamandan beri böyleydi. "Demir?"
Elimi yanağına götürüp sarsttım. "Demir uyan. Hadi uyan."
Uyumanın ona iyi geleceğini düşünmüştüm. Yanılmıştım. Demir haklıydı. O uyumamalıydı. Bense onu dinlememiştim. Her şey çok daha güzel olacak diye düşünmüştüm ama o acı çekiyordu. Uykusunda bile acı çekiyordu. "Demir uyan."
Sesimi duyup duymadığından bile şüphe ederken omuzlarını daha kuvvetle sarsttım. "Demir uyan!"
Uyan ve bitsin şu kabus.
"Demir uy
