Sibel
Ellerim titriyordu. Kadınların ikinci plana atıldığı ve köle olarak görüldüğü bu evden giderken niye üzgünüm ki. Daha dün erkek çocuk olursa evlenirsin muhabbeti döndü bu evde. Bir kadının erkek doğurma ihtimaliyle değeri ölçüldü.
Yine de abim ve Ece farklıydı. Babam gibi değildi o. Ece bize mutluluk getirmişti. Bir de Zeynebi getirdi. Gelinlikle odada bekliyordum. Zeynep yanımda elimi tutuyordu. Babaannem daha aşağı inmemişti.
Bir eksiklik ve burukluk vardı içimde. Hiç iyi şeyler yaşamasak da anne ve babamın yokluğunu hissediyordum. Kızım diyen kimse yoktu. Ne olurdu annem bana sarılsa, destek olsa. Babam sırtımı sıvazlayıp hep yanındayım deseydi. Ölüm Allah'ın emri. Buna isyan etmiyorum. Sadece hayatta olsalar da bunları yapmayacaklarını bilmek beni üzüyordu. Kafamı salladım.
