Sibel
Ece, Ayşe, Ben ve Zeynep oturuyorduk. Zeynebin odasındaydık. Kenandan kaçmak için sabah namazında buraya damladım. Sonuçta şuan konuşmamak en iyisiydi. Çünkü o şerefsiz hala beni suçluyor. Ağzımı bir açarsam hiç kimse kapatamazdı. Şu an abimin evinde olduğumuz için en iyisi susmaktı.
- Sibel iyi misin? Zeynebe baktım.
- İyiyim niye sordun?
- Kendi kendine konuşuyorsun.
- Haa o hep oluyor ya boşver.
- İstersen konuşabiliriz dedi.
- Ya Zeynep senin aklının yarısı gitmiş zaten diğer yarısını da ben almayayım.
- Ne?
Şaşkınlıkla bana bakıyordu. Ayy benim iç sesimle dış sesim karıştı.
- Ya sen hastasın ya başını ağrıtmak istemiyorum.
- Yok ya gel benim için sorun değil.
- Tamam sen kaşındın. Zaten benim de dertlerim o kadar birikti ki dilim şişti.
Zeynep kahkaha att
