Elif'ten
Sabahın ilk ışıkları odaya süzülmeye başladığında gözlerimi araladım. Timur’un kollarında huzurla yatıyordum ve onun düzenli nefes alışverişleri duyuluyordu. Yüzümde hafif bir gülümsemeyle başımı göğsünden kaldırıp yüzüne döndüm. Onu böyle huzurlu görmek içimi ısıtıyordu.
Başımı tekrar göğsüne yasladım ve kalbinin atışını duymaya başladım. Bu adam beni güvende hissettiriyordu. Onunlayken korkularım benden birer birer uzaklaşıyordu adeta.
Başımı tekrar yüzüne çevirdiğimde Timur’un göz kapakları yavaşça aralandı ve gülümsemesiyle güne başladı. Gözleri uyku mahmurluğundan kurtulurken bana baktı. "Günaydın, güzelim." dedi, sesi yumuşak ve boğuktu.
"Günaydın!" dedim usulca, gözlerimi kısarak. "Sanırım kalkma zamanı geldi."
Timur bir an için derin bir iç çekti ve ardından nazikçe
