Dışarı çıktığında bahçede oturuyordum. Onu bırakıp gitmeye gönlüm elvermemişti. Beni görmeden yanımdan koşarak geçti. Eliyle ağzını kapatıyordu. İyi görünmüyordu. Şeyma’da panik içinde bahçeye çıktı susmasını işaret ettim. İlk bahçenin arkasına gitti sonra yeterli görmedi ki dışarı çıktı.
Uzaktan bakıyorduk, bağırarak ağlıyordu. Şeyma onun çığlıklarına dayanamaz hale geldi. O da arkadaşının çektiği ıstıraba dayanamadığından ağlamaya başladı, yanına gitmeye çalıştı…
Kolundan tuttum. “Bırak içindeki zehri akıtsın… Yoksa kendine gelemeyecek” Ağlayışı yüreğimi dağlıyordu. Uzunca süre sonra bağrışları durdu, çimenlerin üstünde iki büklüm yatıp kaldı. Yanına gitme zamanımız gelmişti. Yavaşça omzuna dokundum, birden irkildi…
“Sakın korkma benim”
“Of üzgünüm… O Kadar üzgünüm ki”
Kollarımın
