Karşımda duruyordu. Yüzündeki mutluluk ifadesini görebiliyordum. İçimi bir bilebilseydi… Bu bebeğin babası olmayı ne çok istediğimi… Doktor söylediğinde hayret etmiş, inanamaz gibi elini, karnına götürmüştü.
Yalçın hayatımı kurtardığı anda zaten onları bırakmıştım. Ama kalbime söz geçiremiyordum. Beynim bırakmak istese de. Kalbim onu bırakmaya hazır değildi… Polisin yanından gelip bana suçlayarak bağırması… Küçük yumruklarıyla kocasının intikamını almaya çalışmasını içim yanarak izlemiştim. Etrafımda olan kişilerin engellemeye çalışmasını özellikle istemedim. Hak etmiştim… Acısına dayanamayıp bayıldığında kimsenin ona dokunmasını istemedim. Kollarıma kanadı kırılmış bir kuş yavrusu gibi yığılı verdi. Acilde tekrar bayılıp uzun süre de ayılmayınca doktorlara bağırdım “Özen gösterin ona, y
