Noble Krallığı’nın batı rüzgârlarına açık tepeciklerinde, sisli sabahlarda dahi bacasından duman tüten taş bir kulübe vardı. Bu kulübe diğerlerinden farklıydı; çünkü burada yaşayanların gözleri görmez, ama kaderi görürlerdi.
Lumierre ailesi.
Krallıkta bu ismi bilmeyen yoktu. Altın kaplamalı mühürlerde, asil aile defterlerinde ya da saray kütüphanelerindeki kehanet kitaplarında değil... halkın fısıltılarında, göçebe pazarlarının arka sokaklarında ve doğum sancısındaki kadınların dudaklarında anılırdı bu isim.
“Bir Lumierre ne görürse... olur.”
Soylarının başına gelen laneti herkes bilirdi. Nesiller boyu, her kız çocuğu doğduğunda bir mum sönerdi. O mum, o çocuğun görebileceği tek ışık olurdu. Daha beşikteyken gözleri bulutlanır, göz bebekleri solardı. Ama bu karanlık, onlara yalnızca kö
