İyi okumalar dilerim...
Melisa Bozok'tan anlatım...
Bilinmeyenler;
Karmaşa içinde buldum kendimi. bir de hissettiğim mahcubiyet ile nefret arasında kaldım. Fakat aklımı bulandıran en büyük unsur ise Kartal'ın onu tanıyor olmasıydı. Sessizliğe gömüldük. Saatlerdir aynı sokaklarda dönüp dolaşıyor ve tek kelime etmiyorduk.
Benim aksime Kartal oldukça sakindi. Başımı yasladığım camdan ayırıp gözyaşlarımı sildim. Derin bir soluğun ardından "eve gidebiliriz" dedim.
Sesim öylesine kötü çıkıyordu ki, onun yüzünden ağlıyor olmam bile kendime ihanet sebebimdi. Araç durduğunda bakışlarımın hedefi Kartal oldu. Öylesine sert bir ifadesi vardı ki, dudaklarım bir kez daha büküldü.
Kendini kontrol etmeye çalışarak başını bana doğru yaklaştırdı. "Eğer ki o piç için ağlamaya devam edersen hiç düşünmed
