Atlas’ın göğsü hızla inip kalkıyordu. Yutkundu, boğazında sanki paslı bir demir tadı vardı; ağzının içi kanla kaplıymış gibi metalik bir tat dolaşıyordu dilinde. Elleriyle dudaklarına dokundu, gerçekten de kan izleri vardı. Göz kapaklarını birkaç kez kırpıştırdığında, o uğursuz altın sarısı parıltı yavaş yavaş soldu ve yerini eski kahverengi gözleri aldı.
Kayra onun karşısında ayakta duruyordu. Dimdik, soğukkanlı ve hiç acele etmeyen bir tavırla eğildi. Göz göze geldiler. Kayra’nın bakışları sertti, sanki Atlas’ın içini delip geçiyordu. “En son ne hatırlıyorsun?” diye sordu. Sesinde ne yumuşaklık ne de sabırsızlık vardı; yalnızca gerçeğe duyduğu açlık.
Atlas, ellerini şakaklarına bastırdı. Başının içi zonkluyordu, düşünceler birbiriyle çarpışıyor, parçalanıyordu. Yutkundu, derin bir nefe
