Pazar arabasını eve çektiklerinde güneş artık biraz daha yükselmişti; sabahın serinliği yerini nemli, yapışkan bir ısıya bıraktı. Bade, ellerinde bezli sargıyla, omzundaki bandajı tazeleyip duruyordu. Yüzü asıktı; hem acı hem utanç hem de yorgunluk vardı üzerinde. Pazar arabasının kapağını usul usul kapadı, ardından arabanın tekerleklerine bir kez baktı — metalin tınısı hâlâ kulaklarında çınlıyordu.
Can, heyecanla bir adım öne atıldı, elinde küçük bir taşıma kabı ve pipetlerle: “Onu incelemek istiyorum,” dedi, sesi bilimsel bir arzuyla titriyordu. “Kan örneği alıp...”
Bade gözlerini Can’a dikti; yüzünde o bildik, soğuk disiplin vardı. “Hayır,” dedi kısa, keskin. “Bu işi şamanlar yapar. Ölüm yiyen ruhani bir canavardır; maddi analiz yetmez. Şamanın ritüeli olmadan anlamı olmaz. Dokunma.”
