Arabaya bindiğimizde kapı kapandığı anda, kalın bir sessizlik içeri doldu. Motorun homurtusu bu sessizliği yarmaya yetmiyordu. Bugün şoför Akif yoktu. Direksiyonda, elleri iki yana sıkıca kenetlenmiş, Tarık Ağa oturuyordu. Yüzü taşlaşmış gibi ifadesizdi. Gözleri sadece yolun uzandığı ufuk çizgisine kilitlenmişti.
Araba hareket etti. Konak, görkemli taş duvarları ve demir kapısıyla arkamızda kaldı. Bahçedeki yaşlı çınar ağaçları, penceremden yavaşça geçip gitti. Yol uzadıkça, aramızdaki sessizlik elle tutulur bir ağırlığa dönüştü. Camdan dışarı bakıyordum. Uçsuz bucaksız tarlalar, toprak renginin bin bir tonu, kavrulmuş otlar ve uzaklarda morumsu bir siluetle yükselen tepeler… Her şey çok sakin, çok durgundu.
Başımı hafifçe çevirip ona baktım. Profili keskin ve kararlıydı. Çenesi sıkılı,
