ΔΕΚΑΠΈΝΤΕ
«Χαίρομαι για την ιδέα που είχες,» είπε η Ρέιτσελ καθώς οδηγούσε. «Απορώ με ον εαυτό μου, πώς δεν το σκέφτηκα».
«Ήσουν απασχολημένη», είπε η Ολίβια, καθώς βόλευε την ζώνη στους ώμους της. «Ξέρεις πού πηγαίνεις;»
«Ναι, έχω καιρό να πάω, αλλά θυμάμαι τον δρόμο. Το καταφύγιο είναι κοντά στην Παραλία Σμύρνη», είπε η Ρέιτσελ. «Πρακτικά, δεν είναι σε κατοικήσιμη περιοχή.»
«Ανησυχώ, μήπως οι καημένες οι γάτες δεν έχουν υιοθετηθεί. Η Ένιδα έπαιρνα πάντα σπίτι της τις πιο αξιολύπητες περιπτώσεις, αυτά που δεν υιοθετούνταν.» Η Ολίβια, τακτοποίησε τα γυαλιά της καθώς βολευόταν στην θέση. «Αγαπώ τις γάτες. Είναι οι αγαπημένες μου, αν και δεν έχω καμία.»
«Οι γάτες, μάλλον είναι ακόμα εκεί. Μην αναστατωθείς αν τις βρούμε. Τουλάχιστον, δεν θα τις έχουν σκοτώσει, όπως κάνουν σε άλλα καταφύγ
