ΔΕΚΑΈΞΙ
Η Λορέτα μπήκε στο γραφείο της Ρέιτσελ, στέκοντας για λίγο στην πόρτα σαν να παρουσιάζονταν σε κάποιον χορό, φαινόταν περίεργη, ως συνήθως, φορώντας ένα βαθύ μπλε παντελόνι. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να υποψιαστεί ότι ήταν κάποτε αστυνομικός ντετέκτιβ στη Νεβάδα επειδή η εμφάνισή της έδινε κάθε ένδειξη ότι ήταν μια αριστοκρατική, φοβισμένη γυναίκα του Θεού, πιθανώς στην κοινωνία.
«Καλημέρα, Λορέτα», είπε η Ρέιτσελ. «Φαίνεσαι θαυμάσια».
«Σ’ ευχαριστώ, καλή μου. Εδώ έχω το νοίκι,» είπε, δίνοντάς της μια επιταγή.
«Θέλεις απόδειξη;»
«Όχι, η ίδια η επιταγή είναι η απόδειξη.»
«Λορέτα, μπορώ να σου κάνω μια προσωπική ερώτηση;»
«Εξαρτάται από την ερώτηση», είπε η Λορέτα χαμογελώντας. Πήγε προς την καρέκλα.
«Καταλαβαίνω. Είναι ευρέως γνωστό ότι κάποτε ήσουν μια εξαιρετική ντεντέκτ
