“Ek sal enigiets doen om haar te red … haar weer by my te hê … maar al wat ek van haar oor het, is hierdie drome.” Tasuki is so vasgevang in sy herinneringe dat hy skrik toe hy voel hoe die pels teen sy vingers druk waar hy aan een van die tralies vashou. Hy kyk na die wolf wat saggies teen sy hand druk.
"Ek dink jy kan 'n bietjie daarmee identifiseer," mymer Tasuki. “Ek weet jy is nie Kyoko nie, maar soos sy … hoort jy nie in daardie hok nie. Die waarheid is, jy is reeds gered ... jy besef dit nog nie. Ek dink Titus sal jou hier uitlaat sodra jy veilig genoeg voel om terug te skuif na jou menslike vorm en met hom praat.”
Hy sug en maak sy oë teleurgesteld toe toe sy terugdeins van sy hand af. "Ons wil 'n einde maak aan wat Lucca doen, maar die ou is slim ... jy weet dit. En dis nie asof
