BÖLÜM 40: SINIR
394 Words
O gece Selin evde yalnız kalmak istemedi. Ama Murat’ın “zorlamak” kelimesi zihninde yankılanıyordu. Işıkları açık bıraktı. Televizyonu açtı ama sesi duymuyordu. Murat salonun köşesinde duruyordu. Sessizdi. Fazla sessiz.
“Ne yapacaksın?” diye sordu Selin sonunda. “Beni korkutmak mı?”
Murat başını yana eğdi. “Hayır,” dedi. “Seni hatırlatacağım.”
Gece yarısına doğru Selin’in telefonu çaldı. Bilinmeyen bir numara. Selin tereddüt etti ama açtı. Karşıdan nefes sesi geldi. Sonra bir kadın sesi… Ceyda.
“Selin?” dedi. “Ben… Murat’la ilgili bir şey söylemem gerekiyor.”
Selin’in dizlerinin bağı çözüldü. Murat’ın yüzüne baktı. Murat kımıldamadı. “Nasıl buldun numaramı?” diye sordu Selin.
“Bilmiyorum,” dedi Ceyda. “Ama son günlerde garip şeyler oluyor. Murat’ı rüyamda görüyorum. Bana bakıyor. Hiç konuşmuyor.”
Selin’in boğazı kurudu. Murat hâlâ sessizdi. “Ne istiyor senden?” diye sordu Selin.
Ceyda’nın sesi titredi. “Seni.”
Telefon kapandığında Selin yere çöktü. Murat’a baktı. “Bunu sen yaptın,” dedi. “Onu da mı karıştırıyorsun?”
Murat ilk kez tereddüt etti. “Ben… seni kaybetmek istemiyorum,” dedi. “Bu kadar.”
Selin ayağa kalktı. Gözleri yaşlıydı ama sesi sertti. “Beni sevdiğini söylüyorsun ama herkesin hayatını zehir ediyorsun. Bu sevgi değil.”
Murat geri çekildi. “Onsuz yapamazsın,” dedi. “Bunu ikimiz de biliyoruz.”
Selin başını salladı. “Yanılıyorsun,” dedi. “Onsuz yapamam sandığım tek şey, yalnızlıktı. Ama yalnızlık… sen değilsin.”
Bu söz, Murat’ın içindeki son bağları kopardı. Evin içindeki ışıklar bir anlığına söndü. Geri geldiğinde Murat yoktu. Selin nefesini tuttu. İlk kez, Murat’ın gerçekten gittiğini düşündü.
Ama sonra mutfaktan bir ses geldi. Bardak kırılmıştı. Selin dondu. Murat yeniden belirdi. Ama bu kez yüzü farklıydı. Daha sert. Daha yabancı.
“Beni silmeye çalışma,” dedi. “Çünkü ben silinirsem… sen de eksilirsin.”
Selin geri adım atmadı. “Eksilirim,” dedi. “Ama özgür olurum.”
Bu cümle, aralarındaki sınırı çizdi. Murat sustu. Uzun, ağır bir sessizlik çöktü. Sonra Murat yavaşça geri çekildi. Gölgelerin içine karıştı. Ama gitmediğini Selin biliyordu.
Selin yatağına uzandığında gözleri tavandaydı. Telefonu tekrar titredi. Bu kez Kerem’den bir mesaj vardı:
“Yarın birlikte şehir dışına çıkmak ister misin? Bir günlüğüne.”
Selin ekrana baktı. Parmakları titredi. Murat’ın sesi gelmedi. Bu, yeni bir sessizlikti. Daha tehlikeli.
Selin mesajı okudu ama cevap vermedi. Gözlerini kapattı. İlk kez bir kararın eşiğindeydi.
Ve Murat, karanlığın içinden onu izliyordu.
- Writer
