หนิงหลง " ขุดไปให้ลึกๆกว่านี้ไม่มีแรงหรือไง "
สายที่ตาขุ่นเคื่องแต่ไม่สามารถทำอะไรหนิงหลงได้ ในใจได้แต่อดกลั้นความรู้สึกที่ถูกดูหมิ่นเป็นครั้งแรก
" พระชายา นี่ก็ลึกมากแล้วยังลึกไม่พออีกรึ "
หนิงหลง " แค่นี่มันจะไปพออะไร "
ทันใดนั้นหนิงหลงก็หยิบแซ่ขึ้นมาฟาดไปที่ตัวผู้คุมประมาณ สองสามครั้ง
หนิงหลง " บังอาจ ข้าสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ "
" พระชายาอย่าตีกระหม่อมเลย กระหม่อมกลัวแล้ว " เสียงขอร้องที่น่าสงสารกำลังก้มคำนับจนลำตัวสั่นไหว
หนิงหลง " กลัวงั้นรึ เมื่อก่อนเจ้ายังตีข้าเยี่ยงหมาตัวหนึ่ง เหตุใดเจ้าถึงไม่นึกว่าที่ผ่านข้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง "
แววตาที่ยังไม่สำนึกผิดกำลังแสร้งรู้สึกผิดหวังในใจ หวังว่า หนิงหลงอาจจะใจอ่อน แต่สิ่งที่คิดกลับไปเป็นตามที่ตนหวัง แต่มันเริ่มรุนแรงมากกว่าเดิม
หนิงหลง " ข้าว่า ข้าไม่เฆี่ยนตีเจ้าหรอก " ทันใดนั้นหนิงหลงจึงสั่ง อันอัน ให้ประกาศ
