ข้านี่แหละสตรีในคำทำนาย

ในสุรามีพิษกู่

เฟยจู " พี่สาว ข้ายินดีกับท่านด้วย ที่ปรับความเข้าใจกันกับท่านพี่อี้เฉิน "

เฟยจูยกน้ำชามา 1 จอกพร้อมกับคำอวยพรที่แปลกประหลาดแต่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ ก้มคำนับอย่างรวดเร็วเพื่อถวายน้ำชาจอกนี้

เหยจู " พี่สาว ได้โปรดรับน้ำชาจากข้าเถิด "

หนิงลงเห็นว่ามีผู้คนมองอยู่เลยต้องรับไว้ไม่เช่นนั้นต่อหน้าผู้อื่นจะหาว่านางใจแคบไม่เห็นหัวว่านางเป็นน้องสาว

หญิงหลง " ขอบใจมาก น้องสาวข้า "

หนิงหลงเเสร้งยิ้มปั้นหน้าสร้างละครให้ทุกคนได้ดูอย่างแนบเนียน

เฟยจู " เห็นท่านพี่ยิ้มเช่นนี้ข้าก็สุขใจแล้ว "

หลังจากนั้นนางก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมได้รอยยิ้มที่มีเลศนัย

หนิงหลง " นี่ข้า มีตาที่ 3 สามารถมองเห็นพิษในเหล้าได้ด้วย หึ . นางคิดจะวางยาข้า "

หนิงหลงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนั้นมีตาที่ 3 สามารถมองทะลุผ่านไปได้และหากต้องการสิ่งใดขอแค่เอ่ยอธิษฐานสิ่งนั้นก็จะปรากฏในมือขึ้นมา

หนิงหลง " ถ้าต้องการยาแก้พิษกู่ "

ทันใดนั้นยาจากอนาคตก็ปรากฏในมือนางในขณะที่นางกำมือไว้อยู่เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัย

หนิงหลง " เป็นเรื่องจริง เช่นนั้นข้าก็ไม่ลำบากแล้ว "

หนิงหลงจึงรีบกินยาแก้พิษในขณะนั้นเฟยจูได้จ้องนางตลอดเวลา ว่าเมื่อไหร่หนิงหลงจะดื่มชาเสียที

อี้เฉิน " เจ้าไม่สบายรึเหตุใดจึงทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ

หนิงหลง " เปล่า ข้าปกติดี "

ทันใดนั้นนางก็หยิบน้ำชา 1 จอกขึ้นมาดื่มอย่างกระหายและไร้ความกังวล

หนิงหลง " นางติดกับข้าแล้ว " (คิดในใจ)

พอเพลาผ่านไปสักพักหนิงหลงก็เริ่มแกล้งแสดงละครต่อหน้าเฟยจู

หนิงหลง " ท่านพี่ข้าอยากกลับตำหนักข้ารู้สึกเวียนหัว ร้อนรุ่มไปหมดแล้ว "

อี้เฉินเห็นว่านางดูท่าจะไม่สบายหนักเลยให้นางกลับไปยังตำหนักพร้อมบ่าวรับใช้

อี้เฉิน " เช่นนั้นข้าจะไปทูลลาฮองเฮาก่อน "

อี้ฉันพยักหน้าให้นางอย่างเข้าใจเมื่อนางได้ร่ำลาฮองเฮาเสร็จแล้วนางก็จึงออกจากศาลาใหญ่ในระหว่างเดินทางนั้นมีชายแปลกหน้าปิดหน้าปิดตายืนดักรอนางอยู่ที่กลางทาง บ่าวรับใช้จึงรู้สึกว่าเหตุการณ์เริ่มไม่สู้ดีเลยสั่งให้ผู้คุมม้ากลับรถม้าไปยังศาลากลางใหญ่ แต่กลับถูกหนิงหลงห้ามเอาไว้แล้วบอกอันอันว่า "เจ้าไม่ต้องกลัวข้าจะจัดการเอง "

เมื่อรถม้าได้วิ่งใกล้มาถึงชายแปลกหน้าทั้งสอง จึงค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง เพื่อถามชายแปลกหน้าทั้งสองอย่างไม่มีพิรุธ

หนิงหลง " ทุกท่านทั้งสองจะไปที่ใดรึ "

ทันใดนั้นหนิงหลงจึงอธิษฐานขอพรยาผงสลบในยุคปัจจุบัน เมื่อได้ยามาแล้วนางจึงสั่งให้สาวรับใช้ทำตามที่นางบอก ทั้งสองได้เดินลงจากรถม้าแล้วเอามือไขว้หลังซ่อนผงยาสลบและพูดหลอกล่อให้ชายทั้งสองหันหน้าไปดูด้านหลังว่ามีคนกำลังมาจากนั้นหนิงหลง ก็ป้ายยาสลบโดยการ โยนผงพิษใส่ให้แตกกระจายให้ได้มากที่สุด ไม่นานนักชายแปลกหน้าทั้งสองก็ได้สลบไป

หนิงหลง " ข้าอยากดูนักว่ามันเป็นใคร"

อันๆกับหนิงลงและผู้คุมมาช่วยกันลากทั้งสองคนขึ้นมายังบนรถม้าและเปิดดูใบหน้าที่แท้จริง

อันอัน ๆ นี่มันสาวรับใช้ส่วนชายผู้นี่ก็เป็นคนของเฟยจูเช่นกัน "

หนิงหลง " นางตั้งใจทำให้ข้าเสื่อมเสียชื่อเสียง "

หลิงหลงจึงสั่งให้ผู้คุมม้านั้นนำทั้งสองคนนี้ไปที่เรือนที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เพื่อจะจัดฉากเล่นงาน เฟยจู

หนิงหลง " อันๆเจ้าจัดการที่เหลือถอดเสื้อผ้าทั้งสองออกให้หมด "

อันอัน " ท่านไม่ต้องห่วงทางนี้ข้าจะจัดการเองท่านรีบกลับเรือนท่านเถิดหากมีผู้ใดมาพบเข้าจะเข้าใจผิดเอาได้ "

หนิงหลง " เสร็จแล้วก็รีบตามข้ามาล่ะอย่าอยู่นานนัก "

ในขณะนั้นบ่าวรับใช้อีกคนของเฟยจูได้รับจดหมายจากชายที่ดักทางหนิงหลงกลางทาง แต่นั่นเป็นฝีมือของหนิงหลงที่เขียนเองเพื่อจะได้เล่นตามเกมส์เฟยจู

" คุณหนู คนของท่านส่งจดหมายมาแล้วเจ้าคะ "

ทันใดนั้นนางรีบเปิดอ่านทันทีในนั้นเขียนบอกที่อยู่ของห้องว่าอยู่ตำหนักไหนอย่างละเอียดในจดหมาย

เฟยจู " หึ เจ้าทำตามแผนขั้นต่อไปได้เลย "

"เจ้าคะ "

ไม่นานนักบ่าวรับใช้ของเฟยจู อีก 2 คนรีบเข้ามาทูลองค์ชายอี้เฉินต่อหน้าเราขุนนางทั้งหลาย

" องค์ชายพระชายาทรงบำเรอรักกับชายแปลกหน้าเพคะ "

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนหยุดกินทันทีแล้วฟังที่บ่าวรับใช้พูดคำต่อไป

" องค์ชายรีบไปดูเถิดเพคะ พระชายากำลังมีชู้เริงรักอยู่ในตำหนักร้างเพคะ "

เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างอยากรู้อยากเห็นว่าเรื่องจริงหรือไม่จึงคิดให้องค์ชายรีบออกไปดูให้มันรู้ดำรู้แดงไปเลย

อี้เฉิน " ท่านแม่ข้าขอลาข้าจะไปดูว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ "

ฮองเฮา " หยุดเดี๋ยวนี้ขุนนางทั้งหลายไม่ต้องออกไปให้อยู่ที่นี่ ข้ากับลูกชายจะออกไปเอง "

เฟยจู " ฮองเฮาหม่อมฉันขอไปด้วยได้หรือไม่ "

ฮองเฮา " จะไปก็ไปแต่เจ้าต้องไปนั่งรถมาคนเดียวข้ากับลูกข้าจะนั่งไปด้วยกัน "

เฟยจู " มันแก่นี่ขัดขวางข้าทุกวิถีทาง หึ (คิดในใจ )

ฮองเฮารีบเดินนำหน้าองค์ชายอย่างเร่งรีบสีหน้าฮองเฮานั้นมีลางสังหรณ์ว่านางไม่ใช่คนเช่นนั้นอาจจะถูกใส่ร้ายก็เป็นได้