หนิงหลง " สำออยมุกแค่นี้คิดว่าข้าจะไม่รู้ทันรึ คนสมัยโบราณนี่ก็ร้ายกาจไม่เบา"
ขุนนาง " ฝ่าบาทเสด็จ "
"คำนับฝ่าบาท อายุยืนนานเป็นหมื่น ๆ ปี หมื่น ๆ ปี "
ชุ่ยเหริน " ลุกขึ้นเถิด "
หนิงหลง " ท่านพ่องานเลี้ยงครั้งนี่ ลูกมีของขวัญจะมอบให้ท่าน "
ในขณะนั้นลั่วเอ๋อร์จึงแทรกระหว่างการสนทนา
ลั่วเอ๋อร์ " ท่านพี่ วันนี่ฟางหรง ก็นำของล่ำค่ามามอบให้ท่านเช่นกัน "
หนิงหลงได้ฟังเช่นนั้นจึงกลอกตามองบน พร้อมกระตุกริมฝีปากที่เบื่อหน่าย
หนิงหลง " ข้าพูดยังไม่จบ ใครสั่งให้ท่านมาสอดแทรก "
ชุ่ยเหรินที่นั่งฟัง ตะลึงกับคำพูดของหนิงหลง เพราะนางไม่เคยพูดเช่นนี้
ฟางหรง " เจ้าอย่าได้ถือสาแม่ข้าเลย "
หนิงหลง " แต่แม่เจ้าโตป่านนี้แล้วควรจะรู้จักมารยาทในสังคมไม่ใช่รึ "
ทันใดฟางหรงจึงแสร้งบีบน้ำตาต่อหน้าทุกคนในท้องพระโรงพร้อมเอ่ยขอโทษ จนขุนนางทั้งหลายกล่าวหาว่าหนิงหลงนั้นทำเกินไป
ขุนนาง " คุณหนู
