หนิงหลง " พอแล้วอย่าพูดเสียงดัง "
จื่อหานพยักหน้าเบาๆ แต่ในขณะนั้นลั่วเอ๋อร์ได้นั่งมองหนิงหลงจนเบ้าตาแทบจะหลุดอยู่แล้ว หนิงหลงเห็นดังนั้นจึงทำทีจับเส้นผมไปมาที่อยู่บริเวณศรีษะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและสายตาของนางยังบอกให้ลั่วเอ๋อร์รับรู้ว่า นางไม่กลัวแม้แต่น้อย ทันใดนั้นเสียงปรบมือและเสียงเชยชมก็ดังขึ้น
ขุนนาง " คุณหนูรองเก่งกาจยิ่งนักว่าแต่บุรุษผู้ใดเล่าจะได้แต่งงานกับนาง "
ชุ่ยเหรินเห็นเช่นนั้นจึงชมเชยฟางหรงอย่างยุติธรรม
ชุ่ยเหริน " เจ้าเก่งมาก "
ฟางหรง " ขอบพระทัยเสด็จพ่อ "
ลั่วเอ๋อร์ " ต่อไปก็คงถึงตาหนิงหลงแล้วรีบออกมาเต้นรำเถิดจะได้ไม่เสียเวลา "
หนิงหลง " ใจเย็นๆท่านจะรีบร้อนไปไหนรึ "
ไม่นานนักหนิงหลงก็เดินเข้ามายังกลางท้องพระโรงซึ่งทำให้ทุกคนนั้นสนใจนางเป็นพิเศษทั้งรูปร่างหน้าตาได้เปรียบกว่าฟางหรงเป็น 10 เท่า เมื่อดนตรีบรรเลงร่างกายก็ขยับตามอย่างอ่อนช้อยการเต้นรำ
