อันอัน " คุณหนูใหญ่ข้ารู้สึกว่าคุณหนูรองผู้นี่ ไม่เป็นมิตรกับท่านยิ่งนัก "
หนิงหลงถอนหายใจเบาๆ ดวงตาหรี่ลงอย่างอันตราย ในหัวนึกย้อนไปถึงฉากก่อนหน้านี้นางจึงได้แต่คิดว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น
หนิงหลง " ไม่ว่านางจะมาไม้ไหนข้าก็จะทำทุกวิถีทางที่จะสกัดกั้นนาง "
จื่อหาน " ภรรยาข้าเก่งกาจยิ่งนัก "
จื่อหานได้เอาใบหน้ามันแนบกับฝ่ามือที่นุ่มๆแล้วถูไถไปมา อาการเช่นนี้กำลังแสดงว่าจื่อหานชื่นชมนาง ในทางอ้อม
หนิงหลง " ไม่ว่าใครจะมารังแกเจ้ามันต้องผ่านด่านข้าไปก่อน "
นางกำนัล " พวกเจ้าดูสิว่าผู้ใดกันมายืนอยู่ตรงนี้ "
นางกำนัล 2 " ข้าว่าเหมือนจะเป็นคุณหนูใหญ่ฮ่าๆๆ "
นางกำนันคิดว่าหนิงหลงนั้นยังเป็นคนอ่อนแอเช่นเดิม คิดอยากจะพูดอะไรก็พูดไม่เกรงใจในฐานะของนาง
หนิงหลง " พวกเจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
หนิงหลงเดินเข้าไปตบหน้านำกำนัลที่กำลังหลงระเริงในความคิดของตัวเอง
นางกำนัล" โอ๊ย
