ร่างบางถูกโยนลงกับพื้น เรต้ากำมือกัดฟันแน่น ช้อนสายตามองคนตรงหน้า ดีทริสจ้องมองแววตาเยือกเย็น ทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำเหมือนเธอ ฆ่าใครให้ตายไป ทำไมคนที่ตนเองหลงรัก เคยร่วมเตียง ถึงหมางเมินกันได้ถึงเพียงนี้ ริมฝีปากถูกกัดแน่น น้ำตาเอ่อคลอ พาออกมาจากห้องมืดมิดนั้นเพื่ออะไรกัน
“ที่ฉันให้คนพาเธอมาที่นี่ เพราะเซเนียขอร้องให้ฉันปล่อยเธอไปเรต้า” เขาบอกเสียงเย็น เรต้าชะงักเงยหน้าสบตา
ไม่เคยต้องการให้ผู้หญิงคนนั้นช่วยเหลือเลยสักนิด สมเพชกันงั้นเหรอ จะบอกว่าตอนนี้มีความสุขกับท่านดีทริสแล้วสินะ สิ่งที่ตนเองทำทั้งหมด มันสูญเปล่า ไม่มีประโยชน์ มิหนำซ้ำต้องมาทนถูกกักขังหลายเดือน
“เรต้าไม่เคยร้องขอความเมตตาจากผู้หญิงคนนั้น ไม่จำเป็นต้องปล่อยเรต้าก็ได้ อยากจะขังนานแค่ไหน ก็ทำเถอะค่ะ!”
คนฟังชะงัก เป็นจังหวะเดียวที่นายหญิงลงบันไดมา เซเนียหยุดเท้า มองหญิงสาวรูปร่างผอมบาง ผิวกายไม่ค่อยสะอาดสะอ
