Hindi ko mapigilan ang pag-iyak ko habang naghihintay kami sa labas ng emergency room kung saan dinala si Orion at ginagamot ngayon. Pinaupo muna ako sa plastic bench na naroon ni Elian at binigyan naman ako ng tubig ng pinsan ko. Takot na takot ako at sobrang nag aalala sa nangyari. Paano pag malala ang injury niya? Paano pag hindi na siya makalaro ulit ng football? Habang buhay kong pagsisisihan ito! Kung bakit naman kasi agad agad akong tumawid?!
"Lavi! Lavi!" napalingon ako sa pagtawag na yon at nakita si Axid na palapit sa akin. Puno ng pag-aalala ang kanyang mukha at agad niyang chineck ang buong katawan ko ng makalapit siya sakin. Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi at tinitigan ako. "Oh honey… I'm so sorry…" sincere niyang sabi. Tuluyan na akong napahagulgol at niyakap siya
