แกร๊ก…
เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาตามด้วยเสียงเท้าของชายหนุ่ม วิเวียนที่ทรุดนั่งอยู่ในห้องนํ้ารีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองห้ามเสียงสะอื้นไม่ให้ดังลอดออกไปให้เขาได้ยิน เวลานี้เธอเหมือนใจจะขาดออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกสิ่งมันทรมานเหลือเกิน
“ไปรับที่รักดีมั้ยวะ หรือว่าจะโทรถามก่อน“
คนด้านนอกยังคงพึมพำอยู่กับตัวเองโดยไม่รู้ว่าเธอได้ยินมันทุกอย่าง มือเล็กรีบชักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดปิดเสียงเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าเธออยู่ในนี้
เธอทำใจมองหน้าเขาตอนนี้ไม่ได้จริงๆ
ครืดดดดด! ครืดดดดด!
เพียงไม่กี่วิ โทรศัพท์ที่ถูกวางอยู่ข้างๆก็เริ่มสั่นจากสายเรียกเข้าของคนข้างนอก ยิ่งเห็นชื่อ ’สามี‘ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอยิ่งบีบรัดหัวใจดวงน้อยให้ขาดออกเป็นเศษซาก
เธอไม่รู้ว่าจะต้องเอายังไงต่อแล้ว เธอไม่รู้แล้วจริงๆ…
”ฮึกก…“
นํ้าสีใสไหลรินลงมาไม่หยุดจนแทบจะกลายเป็นสายเลือด กัดเข้ามือตัวเองที่ปิดปากเอาไ
