บทที่ 2 เธอเหมือนผู้หญิงคนนั้น
1132 Words
“มึงเห็นป้ายนั่นมั้ย”
นิ้วยาวชี้ตรงไปยันป้ายที่ตั้งไว้หน้าร้านดอกไม้โดยไม่สนใจรอยว่าจะยืนงงกับอะไรนักหนา ชายลูกน้องเองก็มองตามนิ้วของเจ้านายด้วยความว่าง่าย ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าตอบงงๆ
"เห็นครับ "
"ไปจดเบอร์ติดต่อมา "
จบคำสั่ง เซบาสเตียนเดินไปขึ้นรถคันหรูพร้อมถือดอกไม้ในมือไปด้วยอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้ลูกน้องยืนประมวลผลอยู่สักระยะ ก่อนจะเปิดกระจกรถตะโกนออกมาสั่งเสียงดัง
“เร็วๆ ดิ๊!”
“ครับๆ!”
เสียงตะโกนของเจ้านายเรียกสติรอยกลับมาในชั่วขณะ รีบวิ่งไปจดเบอร์ติดต่อที่เขียนไว้บนป้ายให้ตามความต้องการของเซบาสเตียนด้วยความงุนงงที่ยังไม่เลือนหาย เมื่อเสร็จสมตามนั้นก็รีบวิ่งกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับ รอยเริ่มขับเครื่อนรถหรูออกไป
“เป็นไงบ้าง หนี้วันนี้ที่กูใช้ให้มึงไปทวง”
ในขณะที่รถกำลังแล่นไปตามทาง เซบาสเตียนที่นั่งพักสายตาพิงเบาะรถด้านหลังก็เอ่ยถามขึ้นมา
“ระดับผม จะพลาดหรอครับ "
“ดี”
เขาพอใจกับคำตอบของรอยมาก เพราะลูกน้องคนนี้ไม่เคยทำงานพลาดในเรื่องแบบนี้ แม้เรื่องอื่นอาจจะดูโง่ไปบ้าง ทว่ารอยก็ยังเป็นลูกน้องคนสนิทในหลายๆ ด้าน
เซบาสเตียนลืมตาขึ้น สายตากวาดมองช่อดอกไม้ที่อยู่บนตักพรางยิ้มบางๆ ออกมา
“มึงขับเร็วๆ ดิ๊ เดี๋ยวดอกไม้กูเหี่ยวพอดี”
เขาลุ่มหลงในเจ้าของของมัน พอๆ กัยบดอกไม้ช่อนี้ ครั้งแรกที่เพิ่งเคยเห็นหญิงสาวที่สง่าดึงดูดสายตาเขาได้มากถึงขนาดนี้
รอยรีบเร่งขับตามคำสั่งของเจ้านาย ไม่นายรถคันหรูก็ขับแล่นเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ เซบาสเตียนรีบก้าวเท้าลงรถไป ก่อนจะมุ่งเข้าไปในบ้านหลังมหึมาพร้อมช่อดอกไม้ในมือ
ป้าแม่บ้านที่กำลังยืนเช็ดโต๊ะอยู่ในบ้าน เมื่อเห็นนายน้อยอารมณ์ดีเดินเข้ามาก็รีบเอ่ยทัก ดั่งว่ารู้ใจผู้เป็นนายว่าเขากำลังต้องการอะไร
“อ้าวคุณชาย ให้ป้าเอาดอกไม้ไปใส่แจกันให้มั้ยคะ "
"ฝากหน่อยนะครับ ใส่แล้วเอาไปไว้ที่ห้องผมทีนะครับ "
“ได้ค่ะ”
ป้าแม่บ้านพยักหน้ายิ้ม ก่อนจะเดินมาหยิบดอกไม้ไปจัดให้ตามที่นายต้องการ ในขณะที่เซบาสเตียนยืนยิ้มสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อในหัวเต็มไปด้วยภาพใบหน้าสระสวยของวิเวียน
.
.
เช้าวันต่อมา...
ตึก ตึก ตึก!
รอย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวลงบันไดสูงมา ก็หันหน้าไปมองตามที่มาของเสียง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้มมองดูผู้เป็นนายด้วยความประหลาดใจ เอ่ยถามขึ้นพร้อมแสดงสีหน้างุนงง
" อ้าวบอส ทำไมวันนี้ตื่นแต่เช้าล่ะครับ ยังไม่ถึงเวลาเข้าบริษัทนะครับ "
" ไปร้านดอกไม้เมื่อวาน "
เซบาสเตียนไม่ตอบคำถามที่คาใจลูกน้อง ซํ้ายังเอ่ยสั่งชายตรงหน้าเสียงเรียบ เมื่อทั้งคืนเขาเอาแต่นอนคิดถึงหญิงในดวงใจ หากวันนี้ไม่ได้ไปเจอคงนอนไม่หลับเป็นแน่
"ครับ?"
สิ่งที่คาใจยังไม่ถูกคลี่คลาย ผู้เป็นนายก็ถาถมเรื่องที่ต้องให้สับสนเข้ามาในหัวตนซํ้าอีก รอยขมวดคิ้วจนแทบผูกกันเป็นโบว์ มองหน้าเจ้านายด้วยแววตาไม่เข้าใจ ตั้งแต่ที่กลับจากร้านดอกไม้เมื่อวาน รอยก็ได้งงกับการกระทำแปลกประหลาดของเจ้านายไปแล้วร้อยรอบ
“เร็วๆ กูไม่ชอบคนชักช้า”
สิ้นสุดคำกล่าว ขายาวรีบก้าวไปยันรถคันหรูหน้าตาเฉย รอยที่ยืนงงก็ทำได้แต่รีบสาวเท้าเดินตามหลังผู้เป็นนาย
ภายในรถที่เงียบสนิทกำลังแล่นอยู่กลางถนน ก่อนจะมีเสียงชายผู้ขับรถกล่าวขึ้นพรางเหล่ตามองกระจกหลัง
“บอสไม่ทานมือเช้าหรอครับ”
“ไม่ กูจะไปหาคุณวิเวียน”
“คุณวิเวียน?”
รอยเลิกคิ้วสงสัยขึ้นมาอีกครา ทำให้เซบาสเตียนเริ่มหงุดหงิด
“มึงไม่ต้องอยากรู้ไปสะทุกเรื่องได้ป่ะ เป็นพ่อกูรึไง”
“พ่อบอสสั่งให้ผมตามดูบอสครับ”
“ยอกย้อนหรอ”
สายตาคมนิ่งจ้องมองเข้าไปในบานกระจกหลัง รอยที่เผลอสบตาเข้าใส่ต้องรีบหลีกหลบสายตาที่ดุยิ่งกว่าเสือนั่นพร้อมยิ้มแหยๆ
“ผมไม่กล้าหรอกครับ แฮะๆ"
“ก็ดี ขับเร็วๆด้วย อีกห้านาทีให้ถึง”
“ครับ? อีกห้านาที??”
ชายลูกน้องใจแทบหล่น ปลายทางที่กำลังมุ่งไปไม่ใช่ไกล้ๆ แต่บอสผู้เอาแต่ใจก็สั่งดั่งกับว่าอยู่หน้าปากซอย พอสั่งเสร็จสิ้นก็หลับตาพิงเบาะรถไม่สนใจรอยผู้กำลังใจหายวับ
อะไรจะไปสนใจคุณวิเวียนนั่นขนาดนั้น สงสัยต้องรายงานนายใหญ่!
สายตาจ้องมองทาง ในขณะที่มือสองข้างคุมพวงมาลัยรถ แต่ทว่าในใจกลับคิดทรยศนายตนเอง
เวลาผ่านไปเก้านาที รถคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดหน้าร้าน เซบาสเตียนลืมตาขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นมามองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ
“มึงช้าไปสี่นาที หักเงินเดือนสี่พัน”
“โห่ บอส!!”
เซบาสเตียนไม่สนใจเสียงโวยวายของลูกน้อง เท้ายาวก้าวลงรถก่อนจะกวาดตามองไปยันหน้าร้านแต่ทว่าสิ่งที่เห็นก็ทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้ากัน
“ยังไม่เปิด?”
“เฮ้อ..รีบแทบตาย "
รอยพึมพำเสียงเบาพอได้ยินแค่ตนเอง ในใจอยากจะบ่นเจ้านายให้หูชากันไปข้าง แต่ต้องระงับอารมณ์เอาไว้เมื่อเพิ่งจะถูกตัดเงินเดือนไปไม่ถึงห้านาที
"เอาบุหรี่กูมาดิ๊ "
เซบาสเตียนกล่าวพร้อมยื่นมือไปทางลูกน้องผู้รู้ใจ ไม่ถึงนาทีสิ่งที่เขากล่าวสั่งก็ถูกวางอยู่ในมือ
ฟุ่ว~~
ควันบุหรี่กระจัดกระจายไปทั่ว คนร่างโปร่งที่น่าหลงไหลยืนพิงรถหรู สูบบุหรี่ในท่าทางสง่าจนสาวสวยรอบๆ ไม่สามารถเดินผ่านโดยไม่หันมองไม่ได้
ตึก ตึก ตึก
ไม่นานเสียงฝีเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาใกล้ก็ดังขึ้น นำพาเซบาสเตียนหันมองตาม ก็ต้องรีบขว้างบุหรี่ทิ้งอย่างไวมือ เมื่อหญิงสาวตรงหน้าคือวิเวียน
“เฉียดหน้าผมไปนิดเดียวเองครับบอส..”
รอยรีบชักสีหน้ายิ้มประชดออกมาพร้อมคำบ่นมูมมาม เมื่อแท่งบุหรี่ที่เจ้านายโยนมานั้นเฉียดหน้าเขาไปเพียงน้อยนิด แต่ทว่าเซบาสเตียนกลับไม่สน เมื่อหันมองอีกทีเจ้านายก็ได้ก้าวขาไปยืนอยู่ตรงหน้าวิเวียนเสียแล้ว
- Writer
