Ateş bana döndü. Sen evde kal. Arkadaşım Vural yakında burada olacak. Seninle ilgileneceğini söyledi.
Bana cevap verirken yüzünde endişe vardı. "Yalnız kalmanı istemiyorum. Arkadaşım Vural, korumayı hastaneye götürürken seni korumak için buraya gelecek."
Kıvılcımlar ayağa kalktı, Ateş'e bakarken yüzü solgun ve endişeliydi. "Hadi gidelim. Onu hastaneye ne kadar çabuk götürürsek, hayatta kalma şansı o kadar artar."
Onlar gittikten sonra ben Vural'ı köşkte beklemeye başladım.
Vural'ı köşkte beklerken, sessizlik kalın bir battaniye gibi sardı beni. Her küçük ses sessizlikte yükseliyormuş gibi geliyor ve saldırıdan beri üzerime çöken huzursuzluk hissinden kurtulamıyordum. Vural'ın gelişini beklerken geçen her dakika bir saat gibi geliyor, zihnim endişe ve korkuyla yarışıyordu.
Sonunda, son
