JAHAIZAH'S POINT OF VIEW
Nakatayo ako sa harap ng salamin, inaayos ang huling hibla ng buhok ko.
Humugot ako ng malalim na buntong-hininga habang tinititigan ang sarili, simpleng make-up, malinis na blouse, at nakatiklop na apron sa loob ng bag. Hindi lang ito basta araw. Isa itong pagkakataon para matuto, para mas lalong nadagdagan ang aking kaalam.
Ang pagluluto ang naging takbuhan ko, ang sandalan, at matagal ko nang hinihintay ang training session na ito mula nang bumalik ako dito sa Pilipinas.
Kinuha ko ang bag, isinuot ang sapatos, at tumungo sa pinto. Pero bago pa man umabot ang kamay ko sa doorknob, may aninong humarang sa daraanan.
Si Adrian.
Nakatayo siya roon, maputla, nanginginig ang mga mata na puno ng luha. Noon, kayang-kaya akong basagin ng mga titig na ‘yon. Pero ng
