หลี่ม่านเยว่ยกมือขึ้นมาปิดปากแน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอยังคงมีสีหน้าหวาดระแวงและไม่เชื่อถือในสิ่งที่เขาพูดเสียจนซ่งเย่หลินเริ่มจะอ่อนใจ
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ทอดสายตามองนางด้วยแววตาจริงจังแบบที่เขาไม่เคยใช้มองสตรีใดมาก่อน
"เมื่อวานนี้..ข้าไปที่งานเลี้ยงตระกูลซูมาจริงๆ"
เขาเริ่มอธิบายเสียงเรียบ
"แต่เพราะงานจืดชืดและมันน่าเบื่อมากเกินไป อีกทั้งข้ากับคุณหนูซูที่เจ้าเอาแต่พร่ำเพ้อถึง ก็ไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่ครึ่งคำ! หน้าตานางเป็นอย่างไร ข้ายังไม่รู้และจำไม่ได้ด้วยซ้ำ..ข้าบอกความจริงกับเจ้าไปหมดแล้ว ทีนี้เจ้าสบายใจขึ้นมาบ้างหรือไม่"
ให้ตายสิ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!
ม่านเยว่กรีดร้องในใจ คำกล่าวของเขาทั้งหนักแน่นและจริงจังมากเกินกว่าจะเป็นคำโป้ปด อีกทั้งตามพล็อตนิยายแล้ว ซ่งเย่หลินคือพระเอกสุดหล่อและแสนดีผู้รักความตงฉิน เขาไม่เคยโกหกใครเพื่อเ
