กับดัก ร้ายลงท้ายด้วยรัก

ep25 แก้แค้น

" ไม่จริง ตะกูลฉันไม่เคยทำอะไรให้ ตะกูลแก" แก้มจ้องหน้า อเล็คด้วยสายตา เอาเรื่อง

" ฉันสาบาน ถ้าฉันหลุ่ดไปได้ ฉันจะฆ่าแกให้ตายเหมือนหมา "แก้มที่รู้สึกอยากฆ่าคนที่อยู่ตรงหน้า " หึ หึ จะตายอยู่แล้วยังมาปากดี ช่วยตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ " อเล็คที่เดินมา กระชากผมหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา กับเขา ก่อนที่จะกดจมูกไปที่แก้มใส ทั้ง2 ข้างด้วยความรุนแรง จนแก้มทั้ง2 ข้างแดง " ถุย" แก้มท่มน้ำลายใส่หน้า อเล็ค ด้วยความรังเกรียจ " แกไอ้ผู้ชาย สารเลวแกอย่าได้ มาแตะเนื้อต้องตัวฉัน เอามือสกปรก และหน้าสกปรก ออกไปจากฉัน " แก้มที่ทำสีหน้ารังเกรียจ ชายหนุ่ม และ มองชายหนุ่มด้วยสายตาเยียด

หยาม " หึ หึ หึ รังเกียจ งั้นเหรอ ดีถ้าอย่างนั้น ก็เตรียมตัว เตรียมใจ นอนอ่าขา ให้ฉันเอา เหมือน โสเภณีซะ" อเล็ค โมโหจนหน้าแดง ได้กระชากเชือก ที่ผูก แก้มติดกับเก้าอี้ ออก

และกระชากหญิงสาวให้เข้ามาในห้อง และฉีก กระฉากเสื้อผ้า ที่มีน้อยชิ้นออก จากนั้นก็ ผลักเธอลงที่เตียง ปากหนาก็ตามไปบด ขยี้ด้วยความหื่นกระหาย และรุนแรง จนแก้มเลือดออกจากริมฝีปาก จากนั้นก็เลื่อนปากไปที่คอระหง ทั้งขบ " โอ้ย.....ปล่อยฉัน ไอ้โรคจิต ปล่อย ฉัน " แก้มที่ตอนนี้หมดหนทางสู้ได้แต่ร้องให้ แต่ไม่ร้องขอความเห็นใจ อเล็ค ที่มองหน้าหญิงสาว ด้วยสายตาเกรียจชัง ก่อนจะ ปลดเข้มขัด แล้วถอดกางเกงยีน ออก จากนั้น ก็ใช้เข็มขัดพันที่มือ แกร่ง " หึ หึ โรคจิต เหรอ " อเล็ค ที่กัดกรามแน่น มองหญิงสาวด้วยสายตา หื่นกระหาย ก่อนที่เขาจะฟาดเข้มขัดลงที่นอน แก้มที่เห็นแบบ นั้นก็ตกใจ " ไอ้บ้า แกจะทำอะไรของแก " แก้มที่ตอนนี้รู้สึกสันกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่เธอจะตั้ง สติได้ ก็ใช้ตีนทีบเข้าไปที่ยอดอก ก่อนจะลุกขึ้น เตรียมวิ่ง แต่ก็ช้ากว่า คนตัวใหญ่ อเล็คที่วิ่งมาทัน กระชากแขนแก้ม ด้วยความรุ่นแรง ให้กับมานอนที่เตียง จากนั้นก็จับขาทั้ง2 ข้างให้แยกออก แล้วจับแก่นกาย กระแทกทีเดียวเข้าไปจนสุด " กรี๊ด......" แก้ม กรีสร้องออกมาอย่างสุดเสียง เนื่องจาก จุดกลางกายที่แห้ง และด้วยเซ็กที่ไม่มีการเล้าโลม และเต็มใจทำให้เธอเจ็บมาก เลือดสดๆ ไหลออกมาเต็มที่นอน " ปล่อยฉัน นะ ปล่อย" แก้มที่ตอนนี้ รู้สึกเจ็บเจียนตาย " อ้า.....ซี้ส " อเล็คที่ซู้ดปากด้วยความเสียว ก่อนจะกะแทกเอวสอบเข้าไปไม่ยั้ง จากนั้น ก็ชักออกมาจนสุด แล้วดันกับเข้าไปด้วยความรุนแรงจนสุด แก้มที่ตอนนี้เจ็บจนทนไม่ไหว ได้แต่นอนร้องให้ และยอมรับชะตากรรม