กับดัก ร้ายลงท้ายด้วยรัก

ep30 จองจำ

แก้ก.. เสียงประตูเปิดออก อเล็คที่ออกไปข้างนอก เพื่อไประบายอารมณ์ " ป้าเอมม่าครับ แก้มหลับแล้วเหรอ " อเล็ค มองเห็นเอม่ายังเก็บกวด ทำความสะอาด

" เอ้อ เอ้อ " เอมม่าทำเสียงอึกอัก ไม่กล้าตอบ เพราะรู้ดีว่า อเล็คเป็นคนน่ากลัว เวลาโมโห

อเล็คที่เห็น เอมม่า อึกอักไม่ยอมตอบ ด้วยสัญชาตญาณ บอกว่าเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน

" fuck where is she ? " อเล็คตะคอก เสียงดังใส่ เอมม่า จนเอมม่ากลัว " ปล่อยเธอไปเถอะนะค่ะคุณ อเล็ค ฉันไม่อยากเห็นคุณเป็นฆาตกร "

" บอกมา " อเล็คชักปืนออกมา เร่งใส่หญิงแกตรงหน้า เอมม่าลนลานด้วยความกลัว จึงบอกออกไป

" อะ อะ อเล็ค" แก้มหน้าตาตื่นเมื่อเห็น ว่าคนตรงหน้า ยื่นกอดอก สะแยะยิ้มให้ "หึหึหึ เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ " อเล็ค ยกยิ้มมุมปาก แต่สายตา ที่มองมายังคนตรงมา บ่งบอกได้ว่างานนี้ต้องมีคนตาย แก้มตั้งสติได้เมื่อเห็นคนตรงหน้ากำลังย่างสามขุม เข้ามาจึงกับหันหลัง เตรียมวิ่ง "หยุ่ด " เสียงดุดันตวาดเสียงดังเมื่อเห็นคนที่คิดจะหนี " หยุ่ด ก็ตายวิ่งก็ตายมีค่าเท่ากัน " แก้มพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะวิ่งเข้าป่า อเล็คเห็นคนตัวบางไม่ฟัง เขาจึงวิ่ง2 ก้าวก็ถึงร่างบาง แล้วดึงกระชากเข้ามาหาตัว " กู บอกให้หยุ่ด มึงทำไมไม่หยุ่ด " แก้มหน้าซีดเผือดเมื่อโดนคนตัวโตจับได้ พร้อมทั้งเริ่มสั่นกลัวเพราะรู้ดีว่า ถ้าเขาจับได้ อะไรจะเกิดขึ้น " ปล่อยฉันไปเถอะนะ คุณ อย่าทำอะไรฉันเลย" แก้มเริ่มรู้สึกสันกลัว คนตรงหน้า อย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน อเล็ค ได้เห็นสีหน้าแววตาแบบนั้น ในใจก็รู้สึกสงสาร แต่ ภาระหน้าที่ ก็สำคัญ " ไป ไปขึ้นรถ " อเล็คกระชากคนตัวบาง อย่างแรงจนเธอล้มพับ หัวเข่า กระแทกพื้นปูนอย่างแรง จนทำให้เลือดไหล อเล็คที่ไม่ทันสังเกตุเห็น เลือดก็ทั้ง ฉุดทั้งลากและดันคนตัวบางขึ้นรถ ! บรื้น ........เอี้ยด

" ลงมา " อเล็คกระชากคนตัวบางออกจากรถ ด้วยความรุนแรง จนเธอตกลงจากรถ ลงไปนอนกับพื้น " ทำไมไม่ฆ่าฉันซะ " แก้มลุกขึ้นนั่งมองใบหน้าหล่อนั้น ทั้งน้ำตา " ถ้าฉันฆ่าเธอตายตอนนี้มัน ก็ง่ายไปสิ แบบเธอจะต้องทรมาน พ่อแม่โคตรมึง ทั้งโคตรจะต้องทรมาน เหมือนที่ โคตรมึงทำให้ตะกูลกู ทรมาน" อเล็ค

มองหน้า กัดกรามแน่นก่อน จะดึงคนที่นั่งร้องให้อย่างน่าเวทนา ขึ้นมาให้สบตา แล้วรากเธอเข้าบ้าน " เข้าไป แล้วอย่าคิดว่ากูจะใจดีกับมึง เป็นครั้งที่ 2 " ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ปัง

" ฮือ ๆ ปล่อยฉันเดี่ยวนี้ นะปล่อย" เสียงร้องให้ดังออกมาจน น่าเวทนา เอมม่าได้ยินเสียง สะอื้นก็ได้ แต่ก้มหน้าลงด้วยความเวทนา คนที่อยู่ในห้องนั้น "___"