“อิบิวเดี๋ยวก็พลัดตกลงไปตายหรอก อิหอยหลอดยื่นคอไปขนาดนั้น”
“ก็คอนโดกูมันไม่มีพี่โฬมอยู่ห้องข้างๆนี่ ขอแอบมองระเบียงห้องเขาหน่อยได้ไหมล้า”
“โอ้ย เข้าขั้นโรคจิต”
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันเสร็จเราแยกย้ายกัน พี่โฬมกลับไปกับพวกเพื่อน เขาบอกฉันว่าต้องกลับเข้าไปทำรายงานในมอ.ต่อ ส่วนฉันคนขี้เหงาก็ชวนพวกเพื่อนมานั่งเล่นที่ห้องตัวเอง แต่มีแค่ควีนกับบิวตี้ ด้านพริกไทยกับดิวมีรายงานต้องทำส่งอาจารย์พวกมันเลยขอแยกกลับคอนโดตัวเอง
“อีพริกแม่สื่อตัวดี ทำไมไม่หาแบบนี้ให้กูบ้างนะ เออว่าแต่เฟย์มึงมีไรจะเล่า ไหนเล่่ามาสักทีสิชะนี”
“ย้ายกลับเข้าไปในห้องกันม่ะ” ตอนนี้เราอยู่ตรงระเบียงมันอาจจะไม่เหมาะที่จะคุย
เพียงพูดแบบนั้นเพื่อนฉันมันก็เข้าใจว่าเรื่องที่ฉันกำลังจะพูดคือเรื่องเกี่ยวกับคนที่อยู่ห้องข้างๆ
“จากการที่กูชะโงกคอไปมองเมื่อกี้ ห้องข้างๆเงียบมาก พี่เขายังไม่กลับห้องหรอก นั่งตรงนี้แหละวิวดีเหมา
