ปึก..หันกลับไปชนเข้ากับใครบางคนที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ด้านหลังตอนไหน ทว่าความรู้สึกหน่วงเมื่อครู่ที่เกิดขึ้นก็เหมือนถูกดึงกระชากออกไปทั้งหมด
พี่โฬม!
ไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร ข้อมือก็ถูกรวบจับออกแรงดึงรั้งให้เดินตามไปตรงซอกตึกที่ลับสายตาคน
“คิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นพี่?” พี่โฬมดันลิ้นกระทุ้งพุงแก้ม ฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะโดนพ่อดุอีกแล้ว
พี่โฬมปลายตามองมาที่มือฉัน เขาไม่พูดอะไร ฉันจึงจำเป็นต้องเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน
“เฟย์ลืมกระเป๋าตังไว้ที่โรงอาหาร เพื่อนเก็บไว้ให้ ก็เลยต้องย้อนกลับมาเอา”
“ปกติมากินข้าวที่โรงอาหารคณะพี่บ่อยรึป่าว”
“ป่าวค่ะ ครั้งนี้ครั้งแรก”
“เมื่อกี้เฟย์คิดว่าผู้ชายคนนั้นมันเป็นพี่ใช่มั้ย?” วนกลับมาเรื่องนี้อีกจนได้
ฉันพยักหน้าหงึกๆ ไร้คำจะแก้ตัว
“พี่ก็อยู่นี่ไง ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนี้สิครับ พี่กลัวแล้ว”
“พี่แค่จะมาสูบบุหรี่ …ในที่
