‘…ฝากเกียร์ไว้กับใครก็เหมือนฝากใจไว้กับคนนั้น’
คำพูดของเพื่อนยังคงวนเวียนในความคิดของฉัน ที่แค่นึกถึงมุมปากก็เผลอกยกยิ้มขึ้นอัตโนมัติ
ถึงว่าล่ะทำไมพี่เขาถึงพูดว่า ‘เด็กโง่’ ก็ใครมันจะไปรู้ทันกันเล่า!
….คนบ้า >< ฉันหยิบน้ำเต้าหู้ที่พี่โฬมซื้อมาฝากขึ้นมาดูดกลบเกลื่อนอาการของตัวเองที่แทบจะทัดทนต่อสายตาและคำพูดคำจาของพี่เขาไม่ไหวแล้ว
“พี่มันโง่จริงๆ โง่มากด้วย”
“แล้วทำไมตอนนี้ถึงรู้ตัวแล้วล่ะคะ”
“หึ เฟย์จะถามว่าทำไมตอนนี้พี่ฉลาดใช่มั้ย ..” พี่โฬมใช้สายตามองเหมือนสำรวจใบหน้าของฉัน สายตาของเขาอันตรายมากจริงๆ “เหตุผลส่วนหนึ่ง ก็เพราะพี่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเฝ้ารอเวลานี้มานาน”
“…..”
“พี่จะไม่ยอมปล่อยให้พลาดเหมือนครั้งก่อน ไม่ว่าจะต้องพยายามแค่ไหนก็จะไม่ล้มเลิกเด็ดขาด”
