โฬม Part
(หลายชั่วโมงก่อนหน้า…)
“ไอ้ยูโรไปตึกGทำไม ปกติเราไม่มีเรียนตึกนั้นนี่หว่า” วิลพูดถามขึ้น
ผมกับมันยืนสูบบุหรี่ ข้างตึกกิจกรรมที่ลับสายตาคน
“เรื่องของมัน” ผมตอบมันไปแค่นั้นในขณะที่ปากคาบบุหรี่อัดสารนิโคตินเข้าปอดพ่นควันออกมาคละคลุ้งในอากาศ ถึงกับขนาดที่ว่าไอ้จัมโบ้ที่เดินผ่านมายังไม่อยากเข้าใกล้ มันเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง โดนหมาเมินของจริง
“โอ้โห พูดงี้ด่ากูว่าเสือกเลยดีกว่า”
ผมทิ้งบุหรี่แล้วขยี้ด้วยปลายรองเท้าจนดับ ไม่ได้สนใจคำพูดของไอ้วิล หยิบโทรศัพท์มือถือเปิดเข้าไปที่แอพริเคชั่นส่งข้อความ
: เรื่องที่ขอให้ช่วย ตกลงว่าไง ถามเธอให้พี่รึยัง?
: ถามให้แล้ว เพื่อนโสดร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าเฮียมีคู่แข่งเยอะมาก ถ้าจะจีบก็จีบตั้งแต่ตอนนี้และอย่าคิดเข้ามาหลอกเพื่อนพริกเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นมีเรื่องกันแน่!
: จะทำแบบนั้นทำไม ในเมื่อเฮียชอบจริง
หวังว่าจะยังไม่สายเกินไป รอพี่ก่อนนะ…
เฟย์ Part
หลังจากเข้าห้องน้ำฉันก็เลยหาข้ออ้างพาตัวเองออกมาก่อน
กึก..
“พี่โฬม!”
“ครับ~”
“หวัดดีครับ น้องเฟย์”
เพราะครั้งหนึ่งเขาคือผู้ชายที่ฉันเคยสารภาพความรู้สึก แต่โดนเขาปฏิเสธ
ฉันไม่เคยโกรธพี่โฬมที่เขาปฏิเสธ จะมีก็แค่เสียใจ ตามระเบียบของคนอกหัก แต่ที่ไม่กล้าเผชิญหน้าพี่โฬมเพราะฉันอาย ก็ใครบ้างจะไม่อายที่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่เคยปฏิเสธเรา แถมเรายังเป็นฝ่ายไปบอกชอบก่อนอีก ลำพังแค่โดนผู้ชายปฏิเสธก็อายแทบจะอยากมุดแผ่นดินหนีอยู่แล้ว