“เฟย์ มึงงงงง” ภาพด้านหน้าของฉันถูกบดบังด้วยร่างของยัยบิวตี้ที่ถือแก้วน้ำมายื่นให้พลางยกยิ้มพยักเพยิดหน้าให้ฉันมองตามไปที่ซุ้มขายน้ำ
“เขาฝากนำส้มปั่นมาให้มึงอ่าาา” เพื่อนลากเสียงยาวบิดยิ้มขัดเขิน ด้วยท่าทางระริกระรี้ตามสไตล์ของมัน
“มะ มึงหุบปากก่อน” ควีนกระแทกไหล่บิวตี้ แต่เหมือนบิวตี้มันจะหันไปเห็นพี่โฬมที่เดินเข้ามาพอดี
พี่โฬมปรายตามองแก้วน้ำส้มในมือฉันเพียงนิด เขาระบายยิ้มให้เป็นการทักทาย เขาส่งยิ้มให้ก็เดินพ้นไปที่ซุ้มคณะตัวเอง
พี่โฬมเดินผ่านพ้นกลุ่มฉันไป ควีนก็รีบป้องปากกระซิบข้างหู
“แล้วใครจะไปรู้ว่าพ่อจะมา จังหวะนรกสาส จะโกรธกูป่ะวะเนี่ยที่พูดแบบนั้น”
“ดูทรงแล้วพ่อน่าจะหงุดหงิด แต่เก็บอาการอยู่แหละ ดูออก”
“พ่อใคร?” ดิวเอ่ยถามด้วยสายตางุนงง
“พ่อที่ไม่ได้เเปลว่าพ่อ..ของใครบางคนแถวนี้” ควีนตอบ
ส่วนฉันยืนงงเหมือนคนใบ้แดก คำพูดของเพื่อนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา
“ถึงยังไงกูก็ที
