พี่โฬม เอาเข้าจริงๆแล้วฉันรู้สึกประหม่า ด้วยทั้งเวลาในยามนี้ที่เกือบจะเที่ยงคืน และด้วยเขาที่เป็นผู้ชาย แม้เราจะรู้จักกันแต่เขาก็เหมือนคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ฉันไม่ได้รู้จักนิสัยใจคอดีด้วยซ้ำ
แต่จะเอายังไง
ฟู่ว ~ พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ข่มความประหม่า ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู
คนตรงหน้าประตูอยู่ในชุดนอนสีกรมขายาวแขนยาว กลิ่นครีมอาบน้ำของผู้ชายหอมฟุ้ง ปล่อยผมปรกหน้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพี่โฬมพึ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ แต่คนอะไรขนาดพึ่งอาบน้ำเสร็จยังดูดีมาก โลกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
สิ่งแรกที่พี่โฬมทำคือระบายยิ้มกว้าง สายตาจดจ้องมองชนิดที่ว่าคนโดนมองไม่กล้าจะสบสายตา ฉันเองก็อยู่ในชุดนอนแล้วเหมือนกัน เป็นชุดนอนแขนยาวขายาวมิดชิดเฉกเช่นเดียวกับเขา
“พี่มารบกวนรึเปล่า เฟย์จะนอนยัง” ดวงหน้าหล่อเอียงคอมองมาพร้อมทั้งยิ้มกว้าง
“ค่ะ เฟย์ง่วงมาก” ฉันแสร้งทำหน้าง่วงขึ้นมา
พี่โฬมกระแอมไอในลำคออมยิ้ม เหมือ
