Bölüm 31 Şaşkınlık... Korku... ve...
~~ÜÇ YIL SONRA~~ ~~BİRCE~~ Az önce dedeyle konuştum telefonda. İstanbul'a vardığımı duyunca sevindi. "Olmuyor be gelin kızım böyle, bir daha geldiğinde uzun kal, torunumuda getir hem, çok özledim," dedi. İçim acıdı birden... oğlanın ateşi olmasaydı onuda götürecektim Ağrı'ya ama işte hasta olunca güvenemedim. Demedim tabii dedeye, kreşten izin vermiyorlar diye yalanı salladım. 'Yalandan kim ölmüş be Birce... ah keşke, Alptekinim yalandan ölmüş olsaydı.. bir gün pat diye karşıma çıksaydı, gelseydi ya kapıya, affet.. ölmedim ben, ölmüş gibi yaptım deseydi ya! ama ah.. o kefenin içinde son anda gördüm ki ben senin o bembeyaz yüzünü, o göğsünden tüm engellemenlere rağmen sızan kanını.. gördüm ben.. gördüm.. görmez olaydın Birce!' Ah.. bilsem ki Ağrı'da yaşabileceğim oraya göçer, giderdik,
- Writer
